Δεν βρήκα κανένα μελανό σημείο στην εκπληκτική συναυλία. Οργάνωση και θέαμα ήταν άψογα όλα, παρά τις μαλακίες που διαβάζω από πολλούς ανικανοποίητους. Η Madonna έκανε το καλύτερο και μας χάρισε μια βραδιά που θα τη θυμόμαστε για πάνταλ, τόσο στα χορευτικά όσο και στα πιο slow μέρη.
Κατά τη γνώμη μου το κομμάτι που με συγκλόνισε πιο πολύ από απόδοση (μιας και το άκουγα από την πρώτη στιγμή που βγήκε ο δίσκος), ήταν το devil wouldn’t recognize you. Ήταν απλά μαγευτικό κι εκείνη υπέροχη μέσα στο μαύρο φόρεμα επάνω στο πιάνο με λάμψεις φωτός να πέφτουν παντόύ γύρω της. Ξεχώρισα επίσης το candy shop, music, like a prayer, hung up, give it to me, four minutes, στα οποία ένιωθες πως το Ολυμπιακό Στάδιο θα πάρει φωτιά.
Δείχνοντας τη δύναμη που της δίνει η θέση της στην κορυφή της παγκόσμιας μουσικής ποπ σκηνής, μας υποχρέωσε να βγάζουμε κραυγές (ούα ούα) και να υποκλινόμαστε μπροστά της. Δε βαριέσαι, χαλάλι της, δεν με χάλασε καθόλου.
